Ranny anioł

Ranny anioł

Nie tu się narodziłam,

Nie tutaj pierwsze kroki stawiałam,

Nie stąd pochodzę,

Nikt z was nie nauczył mnie latać.

Gdy tutaj przyszłam bezlitośnie skrzydła mi wyrwałeś,

A pióra śnieżnobiałe stopami podeptałeś,

Z młodej piersi wydarłeś niewinne serce,

O kamień je roztrzaskałeś, zostawiając mnie samą i w poniewierce.

Jak skała trwałam tej nocy,

Gdy w blasku gwiazd lśniły moje białe włosy,

A oczy błękitne się rozpuszczały,

Gdy z wyrzutem w Księżyc się wpatrywały,

Blada skóra nabierała barwy szafirowej,

Choć tlił się w niej jeszcze ostatni życia płomień.

Własną krwią obmywałam rany na plecach,

Choć skrzydeł już nie miałam,

Moje mięśnie i kości ostatkiem sił do Nieba chciały uciekać.

Ściskałam w swojej pięści jedno martwe pióro,

Choć było krwią pozlepiane nadal czuło,

Spojrzałam w stronę Nieba i choć oczy wylałam,

Twarz swą siną tęsknotą zalałam.

Schowałam to pióro głęboko w miejsce serca,

By wypełnić pustkę pozostawioną przez człowieka,

Odnalazłam swoje serce o kamień roztrzaskane,

Chwyciłam je w dłoń i razem z nim krwawię.

Ono jeszcze jest ciepłe, choć powoli umiera,

Starannie nuty ostatnie dobiera,

Nim nadszedł koniec serce z dłoni wypadło,

Rozbiło się na kawałki i jedno z piór wykradło.

Na ziemi tylko leżała postać sina i blada,

Z jej oczu łzy płynęły, a usta wypowiedziały ostatnie słowa:

Chcę znów latać.